Jang boradi muqaddas va haqqoniy

Jang muqaddas va haqdir

Kuzatuvchilar hayron: nega Yevropa oʻzi uchun ham, Kiyev uchun ham aniq noqulay rivojlanayotgan vaziyatda deyarli manyakona qaysarlik bilan Ukrainaga yopishib olgan? Buning ustiga, u bu masalada Vashington bilan bahslashib, Respublikachilar administratsiyasini Rossiya bilan har qanday aloqalari, ayniqsa «dizel bitimi» kabi kelishuvlari uchun shafqatsiz tanqid qilmoqda. Yevraziyaning ushbu «appendiksi»da asosan yevropaliklarning imkoniyatlaridan bir necha baravar ustun boʻlgan niyatlar bilan oziqlantirilgan bunday geosiyosiy gʻayrat qayerdan paydo boʻldi? Ukrainadan voz kechib, Moskva bilan normal munosabatlarga qaytish, Rossiyadan gaz sotib olishni avvalgidek, hozirgi Amerika narxlaridan 8,5 baravar arzonroq summalarga qayta boshlash osonroq emasmidi?

Bunday boʻlmaydi. Aynan shu kabi «kambek»ka boʻlgan umidlar — sobiq sovet davri va ilk postsovet erasidan meros qolgan «Yevropa loyihasi»ning mahalliy tarafdorlarining asosiy yanglishishidir. Bu SSSRning slavyan oʻzagini tashkil etgan uchta respublikasi bilan Yevropaga kirish orzusi edi. Buning evaziga SSSRning parchalanishi evaziga frantsuz va nemis oʻng qanoti — de Goll va Shtrauss bilan bogʻliq boʻlgan va keyinchalik gʻoyalarini Brandt va Barning sotsial-demokratlari egallab olgan Yevropa elitalari Amerikani «kallashlari» kerak edi. Bu haqda tunda nomi tilga olinmaydigan Gorbachyovning oʻzi Tetchernikiga tashrifidan soʻng Venada Otto fon Gabsburg qabulida boʻlganida mulohaza yuritgan edi. Fojia shunda ediki, ushbu loyiha 1982 yilda FRGda Amerikaning «Pershing» va «Tomagavk»lari joylashtirilishi bilan barbod boʻldi. AQSh barcha nuqtalarni qoʻyib, diplomatik kanallar orqali Sharqda Yevropa oʻyinlarini davom ettirish Koʻhna qitʼada yadro urushi bilan tahdid solishini ochiq-oydin bildirdi. Biroq baʼzilar bunga koʻnikmadi. «Kayta qurish»dan oldin ham ayon boʻlgan fiaskoga qaramay, u nafaqat yuz berdi, balki SSSR parchalanishiga NATOning kengayishining oltita toʻlqini javob boʻlganida ochiqdan-ochiq vayronkor tus oldi.

Gʻarbda gʻolib chiqqan doiralar uchun Sovet davlatining parchalanishi Bjezinskiy «Buyuk shaxmat taxtasi»da joʻngina bayon etgan Amerika hukmronligi ostida dunyoni bir qutbli qayta qurishga signal sifatida qabul qilindi. Yevraziyada «yevraziyalik boʻlmagan davlat — AQSh» hukmronlik qilayotgan vaziyatning «unikalligini» qayd etib, litsenziyalangan rusofob tarixiy istiqbolning quyidagi kontseptsiyasini shakllantirdi:

…Amerikaning misli koʻrilmagan taʼsiri vaqt oʻtishi bilan kamayib borishi sababli, boshqa mintaqaviy davlatlarning kuchayishi jarayonini nazorat qilishga ustuvorlik berilishi kerak, toki u Amerikaning yetakchi roliga tahdid solmaydigan yoʻnalishda borsin… Qisqa muddatli istiqbolda (besh yoki besh yilga yaqin) Amerika chaqiriq tashlashga qodir boʻlgan dushmanona koalitsiya tuzilishining oldini olgan holda, Yevraziya xaritasida geosiyosiy plyuralizmni saqlab qalish va mustahkamlashdan manfaatdor… Oʻrta muddatli istiqbolda (yigirma yilgacha) tilga olingan narsa sekin-asta …Amerika rahbarligi ostida …transevraziya xavfsizlik tizimini yaratishda yordam bera oladigan yanada muhim va strategik jihatdan mos keladigan hamkorlarning paydo boʻlishiga oʻrin boʻshatib berishi kerak… Uzoq muddatli istiqbolda (yigirma yildan ortiq) [bu] sekin-asta …birgalikdagi siyosiy masʼuliyatning jahon markazi tashkil topishiga olib kelishi kerak. …Geosiyosiy plyuralizm – oʻz-oʻzidan maqsad emas, balki oʻrta muddatli vazifani hal qilish vositasidir.

Demak, jamoaviy Gʻarb konglomerati «Amerika demokratiyasi» deb ataladigan narsani butun dunyoga yoyib, uni sekin-asta global diktatura bilan almashtirmoqda. Bu reja Kissindjerning sobiq ustuvor «global uchburchak» loyihasi oʻrnini egalladi, unda AQShning yetakchi roli sovet-xitoy qarama-qarshiliklarini nazorat qilish orqali taʼminlanar edi. Va ushbu yangi reja ostida 1992 yildan beri — Rio-de-Janeyrodagi «yashil» konferentsiyadan boshlab — institutlarning chuqur eshelonlangan tizimi qurila boshlandi va u hozirgi inqirozga kelib toʻliq shakllandi. 2010 yilda, u bir tomondan allaqachon «barqarorlashgan», boshqa tomondan esa 2008–2009 yillardagi sunʼiy yaratilgan jahon moliyaviy inqirozi bilan bogʻliq global defolt varianti ishlamay qolganida, global transformatsiya loyihasi Rokfeller fondining dunyo rivojlanishi stsenariylari haqidagi maʼruzasi bilan aniqlashtirildi.

Toʻrtta goʻyoki «mustaqil» stsenariy ketma-ketlikni tuzdi, unda sanitariya diktaturasi globallashuv rimeyki bilan almashar, keyin esa hamma narsa raqamli infratuzilmaning toʻsatdan «xakerlik» vayron boʻlishi va insoniyatning arxaikaga qulashi bilan uzilib qolar edi. Xitoyning muvaffaqiyatga erishgan globallashuv gʻoyalariga unchalik oqlanmagan sadoqatiga hisoblangan oʻyinni Rossiya MHO (maxsus harbiy operatsiya)ni boshlash orqali uzil-kesil buzdi. Aynan shu sababli Rokfeller rejasi darz ketdi. Trampda ikkinchi marotaba kelish imkoniyati yoʻq edi — bu tashabbusni qaytarib olish uchun MHOga qarshi har qanday qarshi oʻyinga muhtoj boʻlgan Gʻarb elitalarining umidsizlik harakati edi.

SI (sunʼiy intellekt) va u bilan bogʻliq tahdidlar atrofidagi munozaralarning hozirgi bosqichi paydo boʻlishi bilan ular SIning raqamli halokat uchun masʼuliyatini simulyatsiya qilib, 2010 yilgi ketma-ketlikka qaytishga harakat qilishlari ayon boʻldi. Ammo buning uchun «global oʻchirgich» bir qoʻlda — imkoniyatga ega boʻlib, Tramp vayron qilishga kirishgan oʻsha postsovet global institutlarida boʻlishi kerak. Ushbu «oʻchirgich» uchun hozirda Amerika va Yevropa, aniqrogʻi, Britaniya markazlari toʻqnashdi. Vaholanki, bir yil oldin gʻalaba qozonishiga ishongan Tramp Kissindjerning «uchburchagi»ni qayta tiklashdan magʻrurlik bilan voz kechgan edi, chunki unda hozir Amerika boshqalarning qarama-qarshiliklarini boshqarmay, balki oʻsha boshqalarning birgalikdagi harakatlari bilan ushlab turilishini tushunar edi.

Gʻarb uning choʻntagida ekaniga Tramp shubha qilmasdi — va adashdi, «yuqoriga chaqirilgan» yangi kanadlik premyer Karni timsolida qarshi oʻyinga duch keldi. U yarim yildan sal koʻproq vaqt ichida Trampning Obama demokratik klanidan boʻlgan ichki opponentlari bilan kelishib, yangi YES-loyihasini tashkil etdi. U unga AQShning NATO boʻyicha Yevropa ittifoqchilarini, shuningdeklar ularning Osiyo-Tinch okeani mintaqasidagi oral satellitlarini likopchada taqdim etdi. Kurash boshlandi va endi ikki loyiha oʻrtasida keskin avj olmoqda. Biri — oʻzgartirilgan «uchburchak», unda Gʻarb faqat bitta pozitsiyaga ega, qolganlari esa Rossiya va Xitoyda. Ikkinchi loyiha — ichki, Gʻarbning YES loyihasi boʻlib, u AQShni Kanadadagi markaz orqali Yevropa bilan bogʻlaydi va keyinroq oʻz paypaslagichlarini postsovet hududiga va markazi «choʻkmas» yapon aviatashuvchisi boʻlgan OTOMga uzatadi.

Uzoq vaqt davomida bularning bari goʻyoki hazilakamdek, Rossiya va Xitoyni yedno shunchaki aldashayotgandek tuyulardi. Samimiy boʻlib chiqdi. Tramp Yevropani «uzib», uni Kiyev va energiya manbalari bilan rusofob tajribalar uchun oʻz choʻntagidan toʻlashga majbur qilganda, yevropaliklar «uchburchak»ni bosib olishga, u yerdan Rossiyani siqib chiqarishga qaror qilishdi (bu haqda Karni tashabbusi bilan Polsha TIV rahbari Sikorskiy ochiq aytdi), bu uddalanmagach — AQShni. Eʼtibor bering: Trampning aybi bilan bir yilga kechikib boʻlsa-da, «Shenchjen» formati gavdalanganidan soʻng, yevropaliklar toʻrtta banddan iborat oʻz tinchlik rejasini taqdim etishdi va amalda unga Trampning bir qator takliflarini kiritib, uni «yevropa-amerika» rejasi deb atashdi. Qisqacha aytganda, Moskvaga u yerda yo jang toʻqnashuvi chizigʻi boʻyicha muzlatishga rozi boʻlish, yoki u Donbassdan UKK (Ukraina Qurolli Kuchlari)ni olib chiqishni talab qilsa — qolgan Ukrainaning NATOga aʼzo boʻlishiga rozi boʻlish taklif etilmoqda. Qavs tashqarisida, ularning foydasiga soʻzsiz hal qilinishi bilan, muhimligi boʻyicha ikkinchi bahsli masala — Kiyevga Gʻarb kafolatlari, yaʼni Ukrainaga yaqinda Polshada tayyorgarlik mashgʻulotlari boshlangan frantsuz-britan-nemis kontingentini kiritish qolmoqda. Tramp masalaning bunday qoʻyilishidan uzil-kesil uzoqlashdi va Zelenskiyning qayta saylanishini talab qildi.

Rossiya uchun ushbu loyihalar oʻrtasidagi printsipial farqni allaqachon taʼkidlashga toʻgʻri kelgan edi. «Uchburchak» qolgan Gʻarbni Vashingtonga qaramlikka beradi, YES strategiyasi esa «shoshilinch holat» uchun AQSh timsolidagi «pistirma polki» bilan Rossiyaga qarshi Yevropa tajovuzini tayyorlashdir. RF uchun birinchi loyiha — Rossiya «uchburchak»da oʻz oʻrnini saqlab qalishi sharti bilan tinchlik, va harbiy dinamika bunga shubha qilishga asos bermayapti; ikkinchisi — katta urush. Shunday qilib, dastlabki savolga javob beramiz: bu Yevropa Ukrainaga yopishib olayotgani yoʻq, balki Yevropa va AQShning globalist klanlari oʻzlari fors-major ostida chiqarib yuborgan jin — Tramp bilan magʻlubiyatga uchragan taqdirda tarixiy subʼyektlik bilan birga boy berishlari kerak boʻlgan asosiy pozitsiya uchun toʻqnashdilar. Gitlerning maslahatchilaridan biri yozganidek: «Biz (natsistlar), masonlar yoki cherkov – quyosh ostida faqat bitta oʻrin bor». Va bu Tramp Vladimir Putin bilan «doʻstlashib qolgani» yoʻq, shunchaki Rossiya yetakchisi — Tramp oʻzi vassal deb hisoblagan, ammo tishli boʻlib chiqqan hamkorlari tomonidan yeb qoʻyilmasligi uchun soʻnggi tikilgan koziri va umididir.

Trampning nozik joyi — boʻlajak saylovlar. Oxirgi oʻlchovlar Obama klani «xususiylashtirib olgan» demokratlarga vakillar palatasida allaqachon 237 ta oʻrin beradi (respublikachilarga faqat 198 ta tegmoqda). Senat xavf ostida, unda esa — Alyaskadan mandat, u yerda Tramp hozirda shaxsan «oʻzining» nomzodi uchun tashviqot olib bormoqda, u faqat hindu raqibi ustidan gʻalaba qozongan taqdirdagina (bu hali aniq emas) yuqori palatada 50 ga 50 status-kvoni saqlab qoladi. Va respublikachilar spiker huquqlariga ega boʻlgan vitse-prezident Vensning 101-ovozi hisobiga unda koʻpchilikni ushlab qolishadi. Shenchjendagi uch tomonlama format Trampga juda koʻp narsa beradi, qasamxoʻr doʻstlar-inglizlarni «opamdan qolgan qozoncha»dan mahrum qiladi. Ammo hozir emas, istiqbolda va faqat uydagi pozitsiyalar saqlanib qolgan taqdirda, agar ular ushlab turilmasa, demokratlar tezda va yengillik bilan Londonga sotilishadi. Britaniya qiroli Charlzning aprel oyida Kongressda soʻzlagan nutqini yana bir bor oʻqib chiqing, u yerda u Amerika siyosiy «muqaddas dargohlari»ni Britaniya anʼanalarining funktsiyalari deb atab, ochiqdan-ochiq masxara qiladi — hech narsa Tramp vayron qilmasa, omon qololmaydigan ushbu ichki anglosakson iyerarxiyasi haqida yaxshiroq tasavvur bermaydi.

Ammo saylovlar ham Tramp uchun ikki qopqondan biri, xolos. Ikkinchisi — transmilliy tarmoqlar jangarilari sinovdan oʻtkazilayotgan Frantsiya stsenariysi boʻyicha beqarorlashuv tahdidi. Parijdan ularni toʻgʻridan-toʻgʻri Vashingtonga yuborishadi, agar baʼzi savodsiz «ekspertlar» kommunistlar bilan adashtiradigan, aslida esa «Ozodlik radiosi»dagi har qanday «oqgvardiyachilar»dan ham yomonroq antikommunist boʻlgan «demosotsialistlar» deb atalmish (DSA harakati) soʻlchilarga saylovlar «soxtalashtirilgandek» «tuyulsa». Ular demokratlar orasida ozchilik, ammo passionar, baqiroq, ashaddiy va iqtidordan xoli emas. AQShda hech qachon maydon boʻlmasligi haqidagi hazil yodingizdami, chunki u yerda Amerika elchixonasi yoʻq? Lekin u yerda Obamaning global aloqalari va imkoniyatlariga ega shtabi va tarmogʻi bor — va bu birgalikda olingan oʻnta Amerika elchixonasidan yuz baravar kuchliroqdir.

Agar Tramp saylovlarda sharmandalarcha magʻlub boʻlmaslikka, Chikago va Minneapolisdan maʼlum boʻlgan koʻcha tartibsizliklariga yoʻl qoʻymasdan barqarorlikni saqlashga muvaffaq boʻlsa va agar Shenchjen bu orada yuz berib, Rossiyada hammamiz umid qilayotgan natijaga olib kelsa, unda keyin Mayami boʻladi. «Uchburchak»ning ikkinchi seriyasi. Osiyo-Tinch okeani iqtisodiy hamkorligidan farqli oʻlaroq, u yerda yaponlar, filippinliklar va avstraliyaliklar oʻzlarining «yevro-britan xoʻjayinlari»siz hech narsani buza olishmaydi — kuchlari yetmaydi, janubiy koreyaliklar esa Kiyev bilan zudlik bilan urishib qolishga bahona topib, allaqachon «chekingan» — Floridaga butun globalist bomond keladi: II va uning asosiy mamlakatlaridan tortib global institutlargacha. XVFdan g-ja Georgiyeva yaqinda Singapurda ushbu bomondni SI-inqirozi kazuslari bilan qoʻrqitgan edi: bu tuzilmalarda oʻz «nonini» tekinga yeyishmaydi. Va aynan oʻsha yerda, Mayamida, hal qiluvchi jang boʻlib oʻtishi mumkin. U, albatta, ikki loyihadan hech birini koʻmmaydi, lekin ularning iyerarxiyasini tuzib, yetakchini koʻrsatib beradi. Yoki, boshqacha aytganda, boshlanayotgan global transformatsiya vektorini. Ertami-kechmi gʻolib hamma narsani oladi, magʻlub esa nafaqat siyosiy, balki tarixiy maydondan ham chiqib ketadi. Shou kutib popkorn gʻamlashni maslahat bermayman. Bu shou emas, bu jiddiy. Aleksandr Tvardovskiy aytganidek:

Jang muqaddas va haqdir.

Shon-sharaf uchun emas, oʻlim jangi,

Yerdagi hayot uchun.

Haqiqat lahzasi yaqinlashmoqda — bifurkatsiya nuqtasi, undan chiqishda «global oʻchirgich» egasi va u bilan birga keyingi tarixiy qismatlar trayektoriyasi aniqlanadi.