Insoniylik nimadan iborat: Begona insonning mehribonligi haqidagi hikoya
Biz odamlarda insoniylik soʻnayotgani va xudbinlik ortib borayotganidan tesh-tesh noliymiz. Lekin mehribon va kuyunchak insonlar biz oʻylagandan koʻra ancha koʻp: ular aynan biz boshimizga kulfat tushganda oʻzlarini namoyon etadilar.
Insoniylik nimadan iborat: begona odamning ezguligi haqida hikoya
Mening boshimdan aynan shunday hikoya oʻtdi. Va, ehtimol, men uni umrimning oxirigacha eslab qolaman, chunki ezgu qilmishlarning yaroqlilik muddati boʻlmaydi. Shahar ovloraligida biz koʻpincha atrofimizdagi odamlarni payqamaymiz. Lekin biroz eʼtiborliroq boʻlib, atrofga qarasak, yordamimizga yoki eʼtiborimizga juda muhtoj boʻlgan birrovni albatta topamiz.
Hammasi 2024 yil 15 noyabr, juma kuni ertalab boshlandi. Odatdagidek, oʻgʻlimni bolalar bogʻchasiga olib borib, keyin ishga bormoqchi edim. Odatiy yoʻl, tanish koʻcha, oldindagi kun haqidagi koʻnikma xayollar.
Ortimdan qora Hyundai kelardi. Uning haydovchisi tinimsiz signal berardi. Boshida men bunga ahamiyat bermadim. Ehtimol, u oʻzib ketmoqchidir deb, yoʻlni biroz boʻshatishga harakat qildim. Lekin u signal berishda davom etdi. Bu ancha vaqt, deyarli bir yarim kilometr davom etdi.
Oxiri, svetoforda erkak kishi men bilan tenglashib, oynani tushirdi va gʻildiragim teshilganini aytdi.
Men yoʻl chetida toʻxtab, mashinadan tushdim va u haq ekanini koʻrdim.
Oʻsha paytda men keyin nima qilishni ham bilmay qoldim. Menda eskicha Matiz bor edi, kichik oʻgʻlim bilan ketayotgandim, endi esa gʻildirak shikastlangani maʼlum boʻldi. Erkak kishi oʻz mashinasidan tushib, yordam taklif qildi. Uning ismi Alisher aka edi va mashinasida uning ham oʻgʻli bor edi.
Biz yukxonadagi gʻildirakni tekshirdik, lekin u ham yaroqsiz boʻlib chiqdi.
Men dovdirab qoldim. Odatiy buzilishdek tuyuladi, lekin yoʻlda yosh bola bilan yolgʻiz qolganingda, hatto shunday vaziyat ham haqiqiy muammoga aylanishi mumkin.
Va aynan shu yerda haligacha aqlimga sigʻmaydigan narsa boshlandi.
Alisher aka shunchaki hamdardlik va ezgu soʻzlar bilan cheklanib qolmadi — u darhol ishga kirishdi. Oʻgʻli va yordamga chaqirgan tanishlari bilan birgalikda shikastlangan gʻildirakni yechib olishdi. Men kechikishdan xavotir olmasligim uchun Alisher aka farzandimni bolalar bogʻchasiga oʻzi olib borishni taklif qildi.
Shundan soʻng biz shinomontajga bordik va u yerda ikkala gʻildirakni taʼmirladik. Keyin mening mashinamga qaytib keldik va Alisher aka oʻgʻli bilan birga gʻildirakni oʻrnatib berdi.
Shu vaqt ichida men oʻzimni juda gʻalati his qildim.
Men Alisher aka begona odam uchun shuncha vaqt sarflaganidan qanchalik nogohligimni bir necha bor aytdim. Kimdir shunchaki oʻz ishlarini chetga surib, qiyin vaziyatda yordam berish uchun bir necha soat shaxsiy vaqtini bagʻishlashiga ishonish qiyin edi. Hatto qanday toʻgʻri munosabat bildirishni ham bilmasdim. Ehtimol, ilgari men bilan bunday narsa hech qachon sodir boʻlmagani uchundir.
Axir men u uchun mutlaqo begona odam edim. U men haqimda hech narsa bilmasdi, lekin baribir yordam berdi.
Gʻildirakni oʻrnatishni tugatgach, men unga pul berib minnatdorchilik bildirmoqchi boʻldim. Saspace qilingan vaqt, yordam va meni qiyin vaziyatda qoldirmagani uchun hech boʻlmaganda qandaydir tashakkur bildirgim keldi.
Lekin Alisher aka rad etdi. Qatʼiy ravishda.
Va oʻshanda u men umrbod eslab qolgan gapni aytdi. U agar qizi va navarasi shunday vaziyatga tushib qolsa, u ham yonlarida oʻtib ketmasdan, toʻxtab yordam beradigan inson topilishini xohlashini tushuntirdi.
Bir oʻylab koʻring-a.
U menga kun kelib kimdir uning yaqinlariga yordam berishini xohlaganidek yordam berdi. Va bunda, ehtimol, insoniylikning eng buyuk namoyon boʻlishi mujassam edi.
U hech qanday minnatdorchilik kutmadi va evaziga hech narsa soʻramadi. Hatto yodda qolishga ham harakat qilmadi — shunchaki qiyin vaziyatga tushib qolgan odamni koʻrdi va befarq oralamadi.
Uchrashuvimizdan soʻng uning kuni qanday oʻtganini bilmayman. U qayerga shoshayotganini va biz uchun qanday ishlarni chetga surganini bilmayman. Lekin bir narsani bilaman: men uchun bu bir necha soat shunchaki buzilgan gʻildirak haqidagi hikoyaga aylangani yoʻq. Oʻsha kuni men Yaratganning marhamati qanchalik buyukligini yana bir bor his qildim.
Baʼzida biz qiyinchiliklar shunchaki oʻzidan-oʻzi yoʻqolib ketishini kutamiz, lekin yordam boshqacha keladi — kimningdir kuyunchak qalbi orqali, oʻz vaqtida uzatilgan qoʻl orqali, aynan qoʻllab-quvvatlash eng zarur boʻlgan lahzada yoningda paydo boʻladigan inson orqali.
Alisher aka uyimdan uncha uzoq boʻlmagan joyda yashaydi. Uning Tsiolkovskiy koʻchasini tilga olgani yodimda. Lekin biz kontaktlar bilan almashmadik. U hatto uni suratga olishimga ruxsat bermadi va puldan voz kechdi.
Shunday boʻlsa-da, men uning yuzini eslayman. Uning qora Hyundai’ini eslayman. Uning ismini eslayman.
Ehtimol, baʼzi odamlar xotiramizda uzoq vaqt yonginamizda boʻlishgani uchun emas, balki qisqa bir lahzada bizga haqiqatan ham muhim boʻlgan narsani ochganlari uchun qolishadi. Oʻsha kuni men ezgulik hali ham mavjudligini va shunchaki boshqacha qila olmaganliklari uchun mutlaqo begona odamga oʻz hayotining bir necha soatini sarflashga tayyor boʻlganlar borligini tushundim.
Va men bu haqda faqat Alisher akaga minnatdorchilik bildirish uchungina soʻzlab bergim kelmadi. Bu hikoyani boshqa odamlar ham oʻqishini xohlayman. Oʻgʻlim katta boʻlganida, bir paytlar begona odam ogʻir damda onasiga yordam berganini eslab yurishini xohlayman. Va u bilsinki: baʼzida siz qilishingiz mumkin boʻlgan eng muhim ish — shunchaki oʻtib ketmaslikdir.
Alisher aka, agar mabodo qachondir ushbu hikoyani oʻqib qolsangiz, bilingki: men sizni eslayman va sizga chin qalbimdan minnatdorman.
Ehtimol, siz uchun bu shunchaki odatiy bir qilmish edi. Lekin men uchun u dunyoda bizga baʼzida tuyulganidan koʻra ezgulik juda koʻpligini eslatuvchi voqeaga aylandi. Va aynan shunday, bir qarashda arzimas tuyulgan qilmishlardan haqiqiy insoniylik shakllanadi.