«Ҳарбий бöлиşни орзу қилардим» - саратон билан кураşган 17 ёşли Азизбек ҳикояси
Оҳангаронлик Азизбек Раҳимов болалигида ҳарбий бöлиşни, бокс бöйиçа жаҳон çемпионлигини қöлга киритиşни орзу қилган. Аммо 12 ёşида аниқланган суяк саратони унинг ҳаётини öзгартириб юборди. Кимётерапия муолажалари, оёğидан айрилиб қолиş хавфи ва узоқ даволаниş жараёнини боşдан кеçирган öсмир бугун техникумда öқияпти, расм çизяпти ва укасига ИТ курсда öрганган билимларини öргатяпти.
«Ҳарбий бўлишни орзу қилардим» — саратон билан курашган 17 ёшли Азизбек ҳикояси
Суҳбат чоғида Азизбек болаликдаги орзулари, касаллик билан кураши ва оғир кунларда унга далда бўлган инсонлар ҳақида сўзлаб берди.
«Оёğимдан айрилиб қолишим мумкинлигини айтишди»
Азизбек болалигидан спортга қизиққан. Бокс билан шуғулланиб, халқаро мусобақаларда Ўзбекистон байроғини баланд кўтаришни, келажакда эса Миллий гвардия сафида хизмат қилишни истаган.
«Болаликдаги орзум ватан ҳимоячиси бўлиш эди. Ҳарбий бўлишни, Миллий гвардияда ишлашни хоҳлардим. Бокс бўйича жаҳон чемпиони бўлиб, юртимиз байроғини юксакларга кўтаришни орзу қилардим», — дейди у.
Бироқ Азизбек 12 ёшлигида оёғининг тизза остида шиш пайдо бўлади. Дастлабки текширувларда бу суяк ўсиши билан изоҳланган ва ўша жой операция қилинган. Орадан уч ой ўтгач эса шу қисм кўкара бошлаган.
Кейинги текширувларда Азизбекка остеосаркома — суяк саратони ташхиси қўйилади. Шундан сўнг шифохонадаги муолажалар, кимётерапия ва узоқ даволаниш жараёни бошланади.
«Республика онкология марказида беш марта кимётерапия олдим. Шифокорлар зудлик билан жарроҳлик амалиёти ўтказиш кераклигини айтишди. Оёғимдан айрилиб қолишим ҳам мумкин эди. Бу гапларни эшитиб, тушкунликка тушиб қолдик», — дея эслайди Азизбек.
Овунчоғи — расм чизиш
Даволаниш даврида Азизбекка ота-онаси билан бирга «Сен кучлисан» жамоаси ҳам руҳий кўмак берган. Улар ўсмирни расм чизишга жалб қилишган, суратларини ауксионга қўйишган.
Рассомчилик Азизбекнинг бугунги ҳаётида ҳам алоҳида ўрин тутади. Онасининг айтишича, ўғли ичидаги кечинмаларини, айтмоқчи бўлган гапларини қоғозга туширади.
Касаллик билан кечган курашда Азизбек учун энг катта суянчлардан бири оиласи бўлган. Ҳаёт унинг учун нимани англатиши ҳақидаги саволга ҳам у, аввало, яқинларини тилга олади.
«Ҳаёт мен учун — ота-онамнинг бахти, оиламнинг хурсандчилиги. Булар биринчи ўринда туради. Касал бўлиб қолганимда ота-онам ёнимда бўлишди», — дейди Азизбек.
«Ҳозир ўқишга бориб-келиб юрибди»
Азизбекнинг онаси ўғлининг аҳволи яхшиланганидан хурсанд. Унинг айтишича, даволаниш пайтидаги шишлар қайтган. Оила мунтазам тиббий текширувларни давом эттиряпти.
«Бемор пайтида ўғлимнинг юзлари тўлишиб, шишиб кетганди. Ҳозирги ҳолати анча яхши, шишган жойлари қайтди. Ҳар икки-уч ёки олти ойда текширувлардан ўтиб, рентгенга тушиб турамиз. Ҳозир техникумнинг иккинчи курсида ўқияпти. Ўқишга бориб-келиб юрибди», — дейди онаси.
Азизбек ўрганаётганларини укасига ҳам ўргатади. Акасининг қизиқишлари кичик фарзандни ҳам компютер ва ахборот технологиялари соҳасига қизиқтирган.
«Иккинчи фарзандим ҳам акасига меҳрибон. У ҳам акаси каби компютерни, ИТ соҳасини ўрганмоқчи. Акаси ҳозирча ўзи билганларини ўргатиб турибди», — дейди она.