Oʻnlab yillar davomida eng yaqin doʻst boʻlishdi — DNK testi ularning opa-singil ekanligini aniqlamaguncha

Oʻnlab yillar davomida eng yaqin doʻst boʻlishdi — DNK testi ularning opa-singil ekanini koʻrsatgunga qadar

Mina Geltink va Minal Teyssen avgust oyida, DNK testi ularning biologik opa-singil ekanini tasdiqlaganidan keyin uchrashishdi.

Ularning tarixi Bollivud filmidagi voqealarga oʻxshaydi.

1980-yillarning boshida Hindistonda tugʻilgan, chaqaloqligida turli oilalar tomonidan asrab olingan va Niderlandiyada bir-biriga yaqin joyda voyaga yetgan ikki ayol endilikda tutishgan emas, balki qondosh opa-singil ekanliklarini bilib olishdi.

Mina Geltink va Minal Teyssen tugʻilganidan keyin bir necha oy ichida Hindiston gʻarbidagi Mumbay shahridagi ikkita alohida bolalar uyidan asrab olingan.

Ular ilk bor oʻsmirlik chogʻlarida, ota-onalari foydalangan asrab olish agentligi tomonidan tashkil etilgan tadbirda toʻqnash kelishganida, tashqi koʻrinishi va oʻzlarini tutishi qanchalik oʻxshashligidan hayratda qolishgan.

Hozirda 43 yoshli Mina oʻsha kunni juda yorqin eslaydi.

«Barcha asrab olingan bolalar birga vaqt oʻtkazish, yaqindan tanishish va kechki ovqatni birga yeyish uchun yigʻilgan edi».

Mina va Minalning yonida ularning hayratlanarli darajadagi oʻxshashligini payqagan doʻstlari bor edi.

«Ular: „Koʻzguda oʻzingizga qarang“, deyishdi.

Men esa: „Oh Xudoyim, uning burni xuddi menikidek! Kulishimiz ham bir xil“, dedim.

Kechki ovqat paytida men tinmay unga tikilib oʻtirdim», — dedi Mina Niderlandiyadagi uyidan turib BBC bilan suhbatda.

Ertasi kuni qizlar telefon raqamlari va manzillarini almashishdi va aloqada boʻlib turishga vaʼda berishdi.

Ularning qondosh ekanligini koʻrsatadigan hech qanday dalil boʻlmasa-da, ular oʻrtasida darhol yaqinlik paydo boʻldi va yillar davomida bir-birlariga xat yozib, koʻpincha bir-birlarini «Opajon/Singiljon» deb atashdi, chunki «buni qalban his qilishardi».

Ular maktab, doʻstlar, yigitlar, tungi uchrashuvlar va raqslar haqida yozishardi. Shuningdek, oʻzlari shugʻullanadigan sport turlari haqida maʼlumot almashib, musiqa haqida gaplashishar va ikkalasi ham Backstreet Boys guruhini yaxshi koʻrishini bilib olishardi.

Keyin, 15 yil oldin, ular aloqani yoʻqotishdi. Minal Frantsiyaga koʻchib ketdi. Mina esa yaqindagina birinchi farzandini dunyoga keltirgan va tashvishlar bilan band edi.

2017 yilda Mina Hindistondan asrab olinganlarning navbatdagi uchrashuviga bordi va u yerda DNK testi haqida eshitib, oʻzi ham test topshirishga qaror qildi. Ammo u hech qanday moslik topmadi va shu yilning boshida telefoni xotirasi toʻlib qolgani sababli ilovani oʻchirib tashladi. Keyin, 20 may kuni Mina Facebook'da Minaldan xabar oldi.

«„Meni eslaysanmi?“ deb soʻradi u».

Minal aprel oyida Niderlandiyadagi ota-onasini ziyorat qilayotganda DNK testini topshirgan va natijasining skrinshotini yuborgan edi.

«Men ilovani qayta oʻrnatdim. Shu qadar hayajonlanardimki, tizimga kirishdan oldin 10 marta notoʻgʻri parol kiritdim», — deydi Mina.

Natija bundan ortiq aniq boʻlishi mumkin emas edi — ikki ayol «100 foizlik moslik»ka ega edi.

«Menda „tugʻishgan singil“ bor edi, bu bizning biologik onamiz va otamiz bir ekanligini anglatardi», — deb tushuntiradi Mina. «Bu xuddi menga adrenalin ukolini yuborishgandek boʻldi. Men yigʻlab yubordim. Minal men uzoq kutgan, hayotimning yetishmayotgan boʻlagi edi. Biz bir-birimizni opa-singil deb atardik.

Ushbu DNK mosligi bizning barcha ichki sezgilarimiz toʻgʻri boʻlganining tasdigʻi edi».

Avgust oyining serquyosh kunlaridan birida, eski doʻstlar opa-singil ekanliklarini bilganlaridan keyin ilk bor uchrashishdi.

«Bu ajoyib edi. Xuddi uyga qaytgandek boʻldim», — deydi hozirda uch farzandning onasi boʻlgan Mina. «Yillar davomida Minal va men qalbimizda katta boʻshliqni his qilardik. Endi oʻzimizni toʻkis his qilyapmiz. Hozir hamma narsa xuddi shunday boʻlishi kerak boʻlgandek tuyulmoqda».

Ularning «hissiyotlarga boy uchrashuvi»ni tasvirlar ekan, Reuters agentligi «uchrashuv koʻz yoshlari, quchoqlashishlar va kulgi bilan oʻtganini... va undan keyin ular birinchi marta birgalikda selfiga tushganini» yozdi.

Frantsiyada sherigi va ikki oʻgʻli bilan yashaydigan 44 yoshli Minal agentlikka bergan intervyusida, aprel oyida DNK natijalari kelganida, u dastlab bu moslik 30 yil oldin birinchi marta uchrashganlarida unga mahkam yopishib olgan oʻsha oʻsmir qiz ekanligini anglamaganini aytdi.

Bu faqat ijtimoiy tarmoqlardagi suratlarini koʻrganidan keyingina ayon boʻldi. «„Mina: Singlim“. Bunga ishona olmadim. Biz opa-singil boʻlishimizdan oldin doʻst edik.

Biz butun umr opa-singil boʻlgan ekanmiz, — dedi u, — lekin buni bilmaganmiz».

Mina va Minal ikkita alohida golland oilasi tomonidan turli bolalar uylaridan asrab olingan.

Minaning aytishicha, u Niderlandiyadagi kichik bir qishloqda, xususiy maktabda dars beradigan ota-ona qoʻlida voyaga yetgan.

«Ular mening oʻqituvchilarim ham edi», — deydi u. «Ular juda mehribon, juda ishonchli insonlar edi».

Uning otasi bir necha yil oldin vafot etgan, ammo onasi hamon oʻsha qishloqda yashaydi. «Biz har kuni gaplashamiz. U hali ham men uchun eng xavfsiz maskan», — deya qoʻshimcha qiladi u.

2003 yilda, 19 yoshida, Mina ota-onasi va Goadan asrab olingan akasi bilan Mumbaydagi bolalar uyiga borgan.

Ular ikki hafta davomida Minaning biologik ota-onasi haqida biron bir maʼlumot topishga harakat qilib, hujjatlarni koʻzdan kechirishgan, «chunki men uchun qayerdan kelib chiqqanimni bilish muhim edi. Ammo bolalar uyi ular haqida hech qanday maʼlumotni oshkor qilmadi», — deydi u.

May oyidan beri Mina va Minal kunora gaplashib turishibdi. Ular bir-birlarining turmush oʻrtoqlari, farzandlari, aka-ukalari va ota-onalari bilan tanishishdi.

«Hamma bizning bir-birimizning gapimizni qanday davom ettirishimizni, boshimizni qanday harakatlantirishimizni yoki yurishimiz qanchalik oʻxshashligini payqaydi», — deydi Mina.

Uning aytishicha, ularning opa-singil ekanligi haqidagi haqiqat hali ham ongiga toʻliq singib ulgurmagan.

«Baʼzan biz ikki soat davomida gaplashib, vaqt qanday oʻtganini sezmay qolamiz va toʻsatdan bozorlik qilishimiz yoki bolalarni maktabdan olishimiz kerakligini eslab qolamiz».

Minaning aytishicha, u va singlisi «jonu dili bilan qilishni xohlaydigan» ishlardan biri — hamma narsa boshlangan joyga qaytishdir.

«Biz qachondir birgalikda Hindistonga borishni, Mumbay koʻchalarida birga sayr qilishni juda xohlaymiz.

Ikkalamiz ham oʻzimizni juda yolgʻiz his qilgan paytlarimiz boʻlgan, masalan, men otamni yoʻqotganimda yoki qalbim yaralanganida», — deydi u.

«Bir-birimizning yonimizda boʻla olmaganimizdan afsuslanaman — biz baxtni baham koʻrishimiz, qiyin damlarda bir-birimizga yordam berishimiz mumkin edi».