Ўнлаб йиллар давомида энг яқин дўст бўлишди — ДНК тести уларнинг опа-сингил эканлигини аниқламагунча
Мина Гелтинк ва Минал Тийссен 1980-йилларда Мумбайдаги етимхоналардан асраб олинган ва Нидерландияда улғайган.
Ўнлаб йиллар давомида энг яқин дўст бўлишди — ДНК тести уларнинг опа-сингил эканини кўрсатгунга қадар
Мина Гелтинк ва Минал Тейссен август ойида, ДНК тести уларнинг биологик опа-сингил эканини тасдиқлаганидан кейин учрашишди.
Уларнинг тарихи Болливуд фильмидаги воқеаларга ўхшайди.
1980-йилларнинг бошида Ҳиндистонда туғилган, чақалоқлигида турли оилалар томонидан асраб олинган ва Нидерландияда бир-бирига яқин жойда вояга етган икки аёл эндиликда тутишган эмас, балки қондош опа-сингил эканликларини билиб олишди.
Мина Гелтинк ва Минал Тейссен туғилганидан кейин бир неча ой ичида Ҳиндистон ғарбидаги Мумбай шаҳридаги иккита алоҳида болалар уйидан асраб олинган.
Улар илк бор ўсмирлик чоғларида, ота-оналари фойдаланган асраб олиш агентлиги томонидан ташкил этилган тадбирда тўқнаш келишганида, ташқи кўриниши ва ўзларини тутиши қанчалик ўхшашлигидан ҳайратда қолишган.
Ҳозирда 43 ёшли Мина ўша кунни жуда ёрқин эслайди.
«Барча асраб олинган болалар бирга вақт ўтказиш, яқиндан танишиш ва кечки овқатни бирга ейиш учун йиғилган эди».
Мина ва Миналнинг ёнида уларнинг ҳайратланарли даражадаги ўхшашлигини пайқаган дўстлари бор эди.
«Улар: „Кўзгуда ўзингизга қаранг“, дейишди.
Мен эса: „Оҳ Худойим, унинг бурни худди меникидек! Кулишимиз ҳам бир хил“, дедим.
Кечки овқат пайтида мен тинмай унга тикилиб ўтирдим», — деди Мина Нидерландиядаги уйидан туриб BBC билан суҳбатда.
Эртаси куни қизлар телефон рақамлари ва манзилларини алмашишди ва алоқада бўлиб туришга ваъда беришди.
Уларнинг қондош эканлигини кўрсатадиган ҳеч қандай далил бўлмаса-да, улар ўртасида дарҳол яқинлик пайдо бўлди ва йиллар давомида бир-бирларига хат ёзиб, кўпинча бир-бирларини «Опажон/Сингилжон» деб аташди, чунки «буни қалбан ҳис қилишарди».
Улар мактаб, дўстлар, йигитлар, тунги учрашувлар ва рақслар ҳақида ёзишарди. Шунингдек, ўзлари шуғулланадиган спорт турлари ҳақида маълумот алмашиб, мусиқа ҳақида гаплашишар ва иккаласи ҳам Backstreet Boys гуруҳини яхши кўришини билиб олишарди.
Кейин, 15 йил олдин, улар алоқани йўқотишди. Минал Францияга кўчиб кетди. Мина эса яқиндагина биринчи фарзандини дунёга келтирган ва ташвишлар билан банд эди.
2017 йилда Мина Ҳиндистондан асраб олинганларнинг навбатдаги учрашувига борди ва у ерда ДНК тести ҳақида эшитиб, ўзи ҳам тест топширишга қарор қилди. Аммо у ҳеч қандай мослик топмади ва шу йилнинг бошида телефони хотираси тўлиб қолгани сабабли иловани ўчириб ташлади. Кейин, 20 май куни Мина Facebook'да Миналдан хабар олди.
«„Мени эслайсанми?“ деб сўради у».
Минал апрель ойида Нидерландиядаги ота-онасини зиёрат қилаётганда ДНК тестини топширган ва натижасининг скриншотини юборган эди.
«Мен иловани қайта ўрнатдим. Шу қадар ҳаяжонланардимки, тизимга киришдан олдин 10 марта нотўғри парол киритдим», — дейди Мина.
Натижа бундан ортиқ аниқ бўлиши мумкин эмас эди — икки аёл «100 фоизлик мослик»ка эга эди.
«Менда „туғишган сингил“ бор эди, бу бизнинг биологик онамиз ва отамиз бир эканлигини англатарди», — деб тушунтиради Мина. «Бу худди менга адреналин уколини юборишгандек бўлди. Мен йиғлаб юбордим. Минал мен узоқ кутган, ҳаётимнинг етишмаётган бўлаги эди. Биз бир-биримизни опа-сингил деб атардик.
Ушбу ДНК мослиги бизнинг барча ички сезгиларимиз тўғри бўлганининг тасдиғи эди».
Август ойининг серқуёш кунларидан бирида, эски дўстлар опа-сингил эканликларини билганларидан кейин илк бор учрашишди.
«Бу ажойиб эди. Худди уйга қайтгандек бўлдим», — дейди ҳозирда уч фарзанднинг онаси бўлган Мина. «Йиллар давомида Минал ва мен қалбимизда катта бўшлиқни ҳис қилардик. Энди ўзимизни тўкис ҳис қиляпмиз. Ҳозир ҳамма нарса худди шундай бўлиши керак бўлгандек туюлмоқда».
Уларнинг «ҳиссиётларга бой учрашуви»ни тасвирлар экан, Reuters агентлиги «учрашув кўз ёшлари, қучоқлашишлар ва кулги билан ўтганини... ва ундан кейин улар биринчи марта биргаликда селфига тушганини» ёзди.
Францияда шериги ва икки ўғли билан яшайдиган 44 ёшли Минал агентликка берган интервьюсида, апрель ойида ДНК натижалари келганида, у дастлаб бу мослик 30 йил олдин биринчи марта учрашганларида унга маҳкам ёпишиб олган ўша ўсмир қиз эканлигини англамаганини айтди.
Бу фақат ижтимоий тармоқлардаги суратларини кўрганидан кейингина аён бўлди. «„Мина: Синглим“. Бунга ишона олмадим. Биз опа-сингил бўлишимиздан олдин дўст эдик.
Биз бутун умр опа-сингил бўлган эканмиз, — деди у, — лекин буни билмаганмиз».
Мина ва Минал иккита алоҳида голланд оиласи томонидан турли болалар уйларидан асраб олинган.
Минанинг айтишича, у Нидерландиядаги кичик бир қишлоқда, хусусий мактабда дарс берадиган ота-она қўлида вояга етган.
«Улар менинг ўқитувчиларим ҳам эди», — дейди у. «Улар жуда меҳрибон, жуда ишончли инсонлар эди».
Унинг отаси бир неча йил олдин вафот этган, аммо онаси ҳамон ўша қишлоқда яшайди. «Биз ҳар куни гаплашамиз. У ҳали ҳам мен учун энг хавфсиз маскан», — дея қўшимча қилади у.
2003 йилда, 19 ёшида, Мина ота-онаси ва Гоадан асраб олинган акаси билан Мумбайдаги болалар уйига борган.
Улар икки ҳафта давомида Минанинг биологик ота-онаси ҳақида бирон бир маълумот топишга ҳаракат қилиб, ҳужжатларни кўздан кечиришган, «чунки мен учун қаердан келиб чиққанимни билиш муҳим эди. Аммо болалар уйи улар ҳақида ҳеч қандай маълумотни ошкор қилмади», — дейди у.
Май ойидан бери Мина ва Минал кунора гаплашиб туришибди. Улар бир-бирларининг турмуш ўртоқлари, фарзандлари, ака-укалари ва ота-оналари билан танишишди.
«Ҳамма бизнинг бир-биримизнинг гапимизни қандай давом эттиришимизни, бошимизни қандай ҳаракатлантиришимизни ёки юришимиз қанчалик ўхшашлигини пайқайди», — дейди Мина.
Унинг айтишича, уларнинг опа-сингил эканлиги ҳақидаги ҳақиқат ҳали ҳам онгига тўлиқ сингиб улгурмаган.
«Баъзан биз икки соат давомида гаплашиб, вақт қандай ўтганини сезмай қоламиз ва тўсатдан бозорлик қилишимиз ёки болаларни мактабдан олишимиз кераклигини эслаб қоламиз».
Минанинг айтишича, у ва синглиси «жону дили билан қилишни хоҳлайдиган» ишлардан бири — ҳамма нарса бошланган жойга қайтишдир.
«Биз қачондир биргаликда Ҳиндистонга боришни, Мумбай кўчаларида бирга сайр қилишни жуда хоҳлаймиз.
Иккаламиз ҳам ўзимизни жуда ёлғиз ҳис қилган пайтларимиз бўлган, масалан, мен отамни йўқотганимда ёки қалбим яраланганида», — дейди у.
«Бир-биримизнинг ёнимизда бўла олмаганимиздан афсусланаман — биз бахтни баҳам кўришимиз, қийин дамларда бир-биримизга ёрдам беришимиз мумкин эди».