“Бошқа бировга насиб қилиши керак бўлган инсонни танлаб 11 йилимни йўқотдим” — Қундузхон Абдуллаева ўхшамаган турмуши ҳақида

“Бошқа бировга насиб қилиши керак бўлган инсонни танлаб 11 йилимни йўқотдим” — Қундузхон Абдуллаева ўхшамаган турмуши ҳақида

Теле ва радиобошловчи, ҳозирда Инстаграмъда фудблогер сифатида фаолият юритаётган Қундузхон Абдуллаева “Даракчи” нашрининг ЁуТубе каналига интервю берди. Суҳбат давомида у 11 йиллик турмушининг фарзандсизлик туфайли ажрим билан якунлангани, оилада севги-муҳаббатнинг аҳамияти ҳамда ниятнинг кучи ҳақида сўзлаб берди.

**“Бошқа инсонга насиб этиши керак бўлган инсонни танлаган эканман”**

— Аксарият ўзбек аёл-қизлари болаликдан “чида, сабр қил” деган сўзларни эшитиб улғайганмиз. Лекин бунинг ўзига яраша ижобий ва салбий томонлари бор. Инсонга умр бир марта берилади. Кейинчалик кўп ҳолларда ота-онамизни айблаймиз, лекин улар ҳам ҳаётда биринчи марта яшаяпти. Қолаверса, “инсон” сўзининг ўзи “хато қилувчи” маъносини англатар экан. Шунинг учун ҳам хато қиламиз: кимдир шу хатолардан ўрнак олади, кимдир эса синади.

Аслида бошқа инсонга насиб этиши керак бўлган инсонни танлаганим 11 йиллик умримни олди. Йўлларимиз ажралгандан сўнг ўз устимда ишладим ва тушундимки, биз мана шу йўлни бирга босиб ўтишимиз керак экан. Худди эртакларда ғалаба қозониш учун қийинчиликларни бошдан кечиргани каби бу воқеалар ҳаётимда содир бўлиши шарт бўлган. Яъни нимагадир эришиш учун ҳаётнинг қайсидир босқичларини яшаб ўтиш керак экан. Бу нарса кимнидир синдирса, кимнидир кучли қилади. Мана шу фикрлар ҳаётим ҳақида хулоса чиқаришимга сабабчи бўлди.

**“Вақт ортга қайтганида собиқ турмуш ўртоғимни танламаган бўлардим”**

— Агар ҳаётим шундай кечишини билганимда, вақт ортга қайца собиқ турмуш ўртоғимни танламаган бўлардим, балки. Тўғри, у билан ёмон яшамадик. Лекин оила қурганингиздан сўнг ўзингиздан зурриёт қолдириш, авлодингизни давом эттириш каби гўзал неъмат бор. Мана шу нарса бизга насиб қилмади — 11 йил шуни кутдик. Ҳолатимни кўпроқ фарзанди йўқ оилалар тушунади.

Ўтган йилларимиз кутиш йиллари бўлди. Бу давр мақсад ва ниятларни амалга ошириш учун ҳаракатлар билан ўтди, аммо натижа бўлмади. Баъзи инсонлар бир кунда, бир дақиқада ниятига эришади. Лекин мен учун бу жараён 11 йил вақтни олди ва барибир фарзандли бўлолмадик. Ҳар тарафлама ўйлаб кўрилгандан кейин чиқарилган хулоса — ажрим бўлди. Бу қарорга келиш осон кечмади.

**“Турмушим ўхшамаганини ҳеч кимга айтмаганман”**

— Ажрашганимизга уч йил бўлди. Бошида турмушим ўхшамаганини ҳеч кимга айтмаганман. Фақат атрофимдаги яқинларим биларди, холос. Ҳаттоки ҳамкасбларимга ҳам бу ҳақда гапирмаганман.

Мен тўрт йил бирга таҳсил олган, икки йил бир жойда ишлаган курсдошим — Озод Равшанга турмушга чиққанман. Аслида у дўстим бўлган. Мен қалб бирлашуви билан эмас, ақлан қарор қабул қилиб, 25 ёшимда турмушга чиққанман. Сабаби — ичмайдиган, чекмайдиган, қолаверса, олти йилдан буён биладиган инсоним деб оила қурганман. Бизда севиб-ёниб, ўлиб-куйиб турмуш қуриш бўлмаган, доим ўртоқ бўлиб юрганмиз. Шунинг учун ҳали турмуш қурмаган қизларга ҳеч қачон дўстига турмушга чиқмасликни тавсия қиламан. Чунки оила қурганингиздан кейин ҳам севги-муҳаббат эмас, фақат дўстона муносабат қолар экан.

Оилада севгининг бўлиши муҳим. Чунки севги бор жойда ўша инсоннинг камчилиги кўзингизга кўринмайди. Севги йўқ жойда эса унинг ютуқлари ҳам баъзан нуқсондай туюлади. Бир-бирини тушуниб яшаш, жуфтининг салбий характерига кўникиш учун ўртада туйғу бўлиши керак экан. Эр-хотин иккиси баравар ҳаракат қилмаса, севги ҳам узоқ давом этмайди.

**“Йиллар давомида муносабатларимиз совиб бораверди”**

— Ажралиш қарорига келишимизнинг асосий сабаби — йиллар давомида муносабатларимизнинг совиб боравериши бўлди. Фарзанд оилада эр-хотин муносабатларини ушлаб турадиган неъматдир. Аммо фарзанди бўла туриб, ажрим ёқасига келганларни ҳам кўрганман.

Орада яна шундай вазиятлар бўлдики, эр-хотин бир-биримиздан совиб кетдик. Худди қўшнидек яшашни бошладик. Авваллари эр-хотин қўшнидек яшаяпти, дейишса тушунмасдим. Лекин афсуски, бугун шундай яшаётганлар бор. Яъни муносабатлар буткул сўнган, фақат одамлар кўзида эр-хотин бўлиб юришибди.

**“Ота-онамнинг ажралиши оғриқли нуқтам бўлиб келган”**

— Олти ёш пайтимда ота-онамнинг ажралиши йиллар давомида оғриқли нуқтам бўлиб келган. Шунинг учун турмушга чиқишимдан аввал доим болаларни яхши кўрадиган эркакка турмушга чиқиш ниятим бор эди. “Мени эмас, биринчи навбатда бўлажак фарзандларимни яхши кўрса бўлди”, дердим. Аямга шу гапни айтганимда “Ундай деманг, аввал сизни, сўнг сиз дунёга келтирган болаларни яхши кўрсин”, деб уришиб берганлар. Ўша пайтда бу гапнинг тагида қандай маъно ётганини билмаганман. Катталар айтишганидек, ниятни тўғри ва тўлиқ қилиш керак экан. Тўғри ният қилишни билмаганман, аслида кўп нарса ўзимга боғлиқ бўлган. Худди шу ниятда собиқ турмуш ўртоғим билан оила қурганман. У ҳам болаларни жуда яхши кўрарди. Аммо у инсонга фарзанд туғиб беролмадим.

**“Ўн бир йил ичида текширтирмаган таҳлилимиз қолмаган”**

— Шунча йил ичида қандай кунларни бошимдан ўтказганимни ўзим биламан. Ҳар тарафлама текширувлардан ўтганмиз. Охирги марта ўта кучли текширувдан ўтганимизда, тиббиёт томонлама бир-биримизга тўғри келмаслигимиз ҳақида хулоса чиқди. Шифокор бунинг ҳам иложи борлигини айтди-ю, лекин аниқ ечимини кўрсатмади.

**“Эркак киши хоҳлаган пайт уйланиб олиши мумкин”**

— Шундан кейин ёшим ўтиб бораётганини, ажрашишим кераклигини яна ҳам кўпроқ ўйлай бошладим. Буни катталар ҳам аллақачон миямга сингдириб бўлишганди. Эркак киши хоҳлаган пайт, ҳатто 18 ёшли қизга уйланиб, фарзандли бўлиши мумкин. Атрофимдаги, ишхонамдаги катта аёллар: “Аёл кишининг репродуктив ёши чегараланган, фарзандли бўлиб қолишинг керак”, деб айтишарди. Бу қадамни 11 йилдан кейин эмас, тезроқ ташлашим керак бўлган.

“Ота-онаси ажрашган, мана қизи ҳам ажрашяпти”, деган гаплардан ўзимни ҳимоя қилиш учун ҳам шунча вақт бирга яшашда, умид қилишда давом этдим. Лекин қарс икки қўлдан чиқади. Мен ҳаракат қилганим билан у тарафдан ҳаракат бўлмаса ёки улар томондан ҳаракат бўлса-ю, мен аллақачон совиган бўлсам, ҳеч қачон оила бўлмас экан. Шунинг учун ажралишга қарор қилдим, бу менинг шахсий қарорим эди.

**“Эртага ҳамма ўзининг ҳаёти билан бўлиб кетади”**

— Бир куни эрталаб туриб, собиқ эримга ажралиш учун ариза топшириб келишимизни айтдим. Сабаби бутун оила аъзоларимни бир тарафга, ўзимнинг келажагимни эса иккинчи тарафга қўйиб кўрдим. Эртага ўзим ёлғиз қолиб кетаман. Акам ўзининг оиласи, болалари билан, укам ҳам ўз оиласи билан, аям ҳам ўз ҳаёти билан яшайдилар. Лекин мен нима қиламан? Эртага фарзандсиз, бир ўзим ёлғиз қолиб кетаманми?, деб мулоҳаза қилдим. Фақат фарзандли бўлиш иштиёқи мени ажримга олиб борди, деб ўйлайман.

**“Бола ҳам муносабатларни сақлаб қола олмади”**

— Турмушимизга тўққиз йил бўлганда уларнинг қариндошлари томонидан чақалоғини бериш таклифи бўлди. Ўшанда: “Демак, Аллоҳ оиламизни шу орқали сақлаб қолмоқчи”, деб бунга рози бўлдик ва чақалоқни олдик. Бир тарафдан бундан жуда ҳам хурсанд бўлдим, иккинчи томондан менга жуда масъулиятли вазифа юклатилаётганини билдим. Болани туғуруқхонадан тўғри олиб келиб беришди ва унга меҳрим тушди. Уни ўз боламдек кўриб, Инстаграмъга ҳам расмларини жойладим. Ҳар доим кадрда кўринган аёл бўлганим учун кўп саволлар бўлди, лекин ҳеч қайси саволга жавоб бермадим.

Бироқ ҳатто бола ҳам оиламизни сақлаб қола олмади. Иккаламиз ҳам унга меҳр-муҳаббат бердик-у, лекин бир-биримизни унутиб қўйдик.

Шу ерда яна бир ниятни нотўғри қилганимни англаб етдим. Авваллари кўчада болалар аравачасини етаклаб юрган, спорт услубида кийинган оналарни кўрсам: “Худо хоҳласа, менинг ҳам болам бўлса, шулардек сайр қилиб юраман, ишдан туғуруқ таътилига чиқаман”, деб роса орзу қилардим. Лекин ҳомиладор бўлишнинг ўзини тасаввур қилмаган эканман. Қизларимизга ниятни тўғри қилишни ўргатишимиз лозим. Чунки ўзим ҳам худди тасаввур қилганимдек, бола билан спорт кийимида сайр қилиб юрдим, бироқ ҳомиладорлик даврини ва унинг ҳис-туйғуларини бошдан кечирмадим. Шифокорларнинг якуний хулосасидан кейин сўнгги умидим ҳам сўнди, ҳаттоки бола ҳам кўзимга кўринмади, дейди Қундузхон Абдуллаева.