Кулги ортидаги дард: оғир кунлардан сўнг томоша қилиш учун 5 та филм
Кулги ортидаги изтироб: оғир кунлардан кейин томоша қилиш учун 5 та филм
Машаққатли иш кунидан сўнг ҳамма ҳам оғир драма кўришни истайвермайди. Аммо саёз ҳазиллар ёки оддий юмор ҳам тезда зериктиради. Шундай пайтларда комедия айни мос келади: ҳазиллар ортида дард, кулги ортида хавотир, енгиллик ортида эса жиддий суҳбат яширинади.
Ирландиянинг чекка бир оролида бир одам дўсти билан гаплашмай қўяди. Асосий қаҳрамон — содда ва меҳрибон фермер — дўстининг нега ундан юз ўгирганини тушунолмайди. Ҳамма нарса тугади, деб ишонмай, у унинг олдига қайта-қайта боради. Дўсти эса қайсарлик қилиб сукут сақлайди.
“Инишерин баншилари” филмида режиссёр Мартин МакДона масхарабозликни фожиага айлантиради, бу ерда ҳазил-мутойиба чидаб бўлмас вазиятни енгиб ўтиш воситасига айланади. Колин Фаррелл ижро этган қаҳрамон тушунмовчилик, ёлғизлик ва йўқотиш домига тушиб қолади. Унинг дўсти (Брендан Глисон) эса ичига ғарқ бўлади, чунки у бўшлиқ қўрқувини бошқача енга олмайди.
Бир эркак узоқ вақтдан бери гаплашмаган онасидан мерос олиш учун тоғдаги ёлғиз уйга келади. Уйда уни видеоёзув кутиб туради. Онаси унинг олдига “вазифалар рўйхати”ни қўяди: уйга эгалик қилиш учун у онасининг бир нечта топшириқларини бажариши керак.
“Келажак режалар рўйхати”да кўплаб енгил вазиятлар бор. Асосий қаҳрамон — ўртамиёна мусиқачи — аввалига бўлаётган воқеаларни киноя билан қабул қилади. У ит билан гаплашади, болаликдаги ноқулай лаҳзаларни эслайди, ғалати вазиятларга тушиб қолади.
Аммо ҳазил ортида бошқа нарса яширинган. Қизиқарли сафар сифатида бошланган воқеа аста-секин битмас яраларга айланади. Онаси билан гаплашишнинг иложи йўқ, у аллақачон вафот этган. Энди фақат унинг ёзиб қолдирилган овозини тинглаб, унда таъна эмас, балки муҳаббатни илғашга уриниш қолади, холос.
“Ҳақиқий дард” филми амакиваччалар Девид (Жесси Айзенберг) ва Бенжи (Киран Калкин) ҳақида ҳикоя қилади. Улар бувисининг сўнгги васиятини адо этиш учун Ню Ёркдан Полшага йўл олишади — унинг она уйини ва Холокост ёдгорликларини зиёрат қилиш мақсадида.
Сюжет йўл филми каби бошланади: нотаниш сайёҳлар гуруҳи, Шопен, арзимас нарсалар ҳақидаги суҳбатлар, ноқулайлик ва самимий мулоқотлар. Девид асабийлашса, Бенжи ҳазиллашади. Аммо кулги ортида хотира, айбдорлик ва ўз тарихидан бегоналашув яширинган. Вақт ўтиши билан ҳазиллар камайиб боради: филм авлодлар қандай қилиб умумий тарихдан узоқлашиб, “шахсий дард”га ботиб қолгани ҳақидаги мулоҳазага айланади.
Сюжет марказида телефон фирибгарлигига учраган 93 ёшли Телма Пост туради. Фирибгар ўзини унинг набираси деб таништиради ва қамоқдан чиқиши учун 10 минг доллар сўрайди. Алданганини билгач, Телма кўп йиллик дўсти Бен билан бирга электр скутерда жиноятчиларни излашга отланади.
Бироқ бу қувноқлик ортида кексайиш ва ёлғизлик мавзуси яширинган. Телма бева аёл, унинг яқинлари энди унинг ёлғиз яшай олишига шубҳа қилишади. Пулни қайтариш вазифаси мустақиллик ва ўз қадр-қимматини сақлаб қолиш учун кураш рамзига айланади. Бу жуда таъсирли ҳикоя бўлиб, унда ёш ҳукм эмас, аксинча меҳр ҳар қандай ёшда ҳаракатлантирувчи куч бўлиши мумкинлиги ҳақида сўз юритилади.
Ота ва қиз таътилни денгиз бўйида ўтказишмоқда. Улар ҳазиллашишади, рақсга тушишади, сузишади, бир-бирларини камерага олишади. Гўё ҳеч нарса содир бўлмаётгандек. Режиссёр Шарлотта Уеллс филмни хотиралар занжири сифатида қуради — тўхталишлар, паузалар ва ҳар бир кадр ортида қандайдир каттароқ нарса яширинган деган ҳиссиёт билан. Филмдаги юмор деярли болаларча: қизнинг отаси билан ҳазиллашиши, уларнинг ўзларини жиддий қилиб кўрсатишлари, камерага қараб турли қилиқлар қилишларида намоён бўлади.
Якун қанчалик яқинлашса, филм таътил ҳақида эмаслиги шунчалик аёнлашади. У хотира ноаниқ, оғриқ эса сокин бўлиши мумкинлиги ҳақида. Пол Мескалнинг қаҳрамони доимо гўё фокусдан ташқарида: у меҳрибон, эътиборли, аммо қаердадир узоқларда. У ёнида бўлишга уринади, лекин ўзида нимадир юз бераётганини яшира олмайди.