1960-йиллардаги Уиндраш меҳмонхонаси кўргазмасини сақлаб қолиш пойгаси
Watershed’даги «Доминикан меҳмонхонаси» инсталляцияси вақтинчалик бўлиши мўлжалланган эди, аммо оммалашиб кетди.
**1960-йиллардаги «Уиндраш» меҳмонхонаси кўргазмасини сақлаб қолиш учун пойга**
1960-йиллардаги меҳмонхона кўринишини қайта гавдалантирган вақтинчалик музей экспозицияси шунчалик оммалашдики, ташкилотчилар эндиликда унга доимий жой топиш учун вақт билан пойга бойлашмоқда.
Бристолдаги Watershed марказида ўтказилаётган «Доминика меҳмонхонаси» лойиҳаси куратори, телебошловчи Шерри Южин-Ҳарт ушбу лойиҳа муҳим маданий таянч нуқтаси эканини айтди.
Южин-Ҳартнинг лойиҳаси Бристолда энг узоқ хизмат қилган қоратанли аёл полициячи Барбери Дуглас томонидан қўллаб-қувватланди ва унда Бристол оилалари томонидан хайрия қилинган Кариб денгизи аҳолисининг асл эсдалик буюмлари ўрин олган.
У Қоратанлилар тарихи ойлиги учун ишга туширилган ва октябрь ойи охиригача намойиш этилади, аммо ташкилотчилар шаҳарда 2027 йилда ўтказиладиган «Уиндраш» фестивалига қадар унга доимий макон топишга умид қилишмоқда.
Южин-Ҳартнинг таъкидлашича, у ота-онаси олти йил оралиғида вафот этганидан кейин ушбу ғояни ҳақиқатга айлантиришга қарор қилган.
«Бу уларга ва Бристолда худди шундай меҳмонхонаси бўлган бошқа кўплаб — [минглаб] доминикалик ва Кариб ҳавзасидан келган одамларга бўлган ҳурмат бажо келтиришдир», — деди у.
Кўргазма кўплаб ташриф буюрувчиларни жалб қилди ва ташкилотчилар агар доимий жой топилмаса, бу жуда ачинарли бўлишини айтишди.
Беверли Дугласнинг айтишича, ой охирида кўргазмани йиғиштириб олишга мажбур бўлиш жуда ачинарли ҳол бўлар эди.
«Биз бу буюмларни яна халта ва қутиларга солиб қўйишни хоҳламаймиз», — деди Дуглас.
«Умидимиз шуки, инсталяция якунида доимий макон топа оламиз, токи одамлар бунинг таълим билан боғлиқлигини кўришда давом этишлари мумкин бўлади.
Мактаб ўқувчилари ушбу инсталяция жойлашган жойда сайр қилиб: «Мен бу буюмлар қаердан келганини биламан. улар Доминикадан, Уиндраш авлодидан келган ва мен кўпроқ нарсани билишни хоҳлайман», дейишларини кўриш жуда ёқимли бўлар эди».
Дугласнинг айтишича, бу лойиҳа унинг Бристолдаги болалик хотираларини ёдга солди.
«Биз ёшларимиз ўз тарихини билишларини таъминлашимиз керак», — деди у.
«Бу менинг болалигим, бу менинг ҳаётим, бу менинг фахрим ва умид қиламанки, ёшларимиз ҳам бир кун келиб ўз мерослари ҳақида шунга ўхшаш тарихга эга бўлишади».
Шерри Южин-Ҳартнинг айтишича, лойиҳа доминикаликлар хонадонида меҳмонхона деярли муқаддас ҳисобланган даврни ёдга солади.
Южин-Ҳартнинг таъкидлашича, «Доминика меҳмонхонаси» унга болалигини эслатди ва 1960-йилларда уйнинг энг муҳим қисмини рамзий равишда гавдалантирди.
«Уйлар қанчалик хароб бўлмасин, меҳмонхона сиз фахрланадиган жой эди. Бу муваффақият туйғуси эди», — деди у.
«Уй ҳар доим тартибсиз эди, чунки болалар сифатида биз йиғиштирмас эдик, лекин меҳмонхона жуда гўзал эди.
Болалигимизда у ерга киролмасдик — аслида фақат чини ва хрусталь буюмларни тозалаш учун кирардик.
Агар Доминикадан, Лондон ёки Престон аҳолисидан меҳмонларимиз бўлса, улар келиб меҳмонхонага киришарди ва биз кириб сўрашишимиз мумкин эди, лекин узоқ қола олмасдик».
У қўшимча қилди: «Мерос жуда муҳим. Ота-оналаримиз ва бобо-бувиларимиз энди оламдан ўтишди ва умид қиламанки, [одамлар] бу ердан фахр ва умид туйғусини олиб кетишади».